Lumeadas

Diana ía ao cole que máis preto lle quedaba da casa. Tiña moitos amigos. E, tamén, moitas amigas. Cando chegaba o verán ía moita calor e non podía saír da casa despois do xantar. Por iso non ía ao cole e non vía os seus amigos nin, tampouco, as súas amigas. O martes pola tarde a nai deixouna ir por un xeado. Íao comer na alameda. De camiño, atopou un lagarto.

-Como te chamas?

-Diana.

-E que anos tes?

-Ti como te chamas?

-Eu Arnao.

-Arnao… Que nome!

-Iso que levas aí é un xeado?

-É. Lévoo para a alameda para merendar.

-Na alameda hai saltóns.

-E que pasa cos saltóns?

-Andan tolos polos xeados estes días.

Diana pensouno ben.

-Podo deixarche o meu xeado mentres vou buscar eses saltóns tolos?

-Que lles queres?

-Pois ver como son.

Deixoulle o seu xeado a Arnao e deu tres voltas á alameda, pero non viu ningún saltón. Volveu onda o lagarto, mais non estaba. Diana quedou quieta, pensando.

-E levouno!

Chegou á casa.

-Todos o levan -contestou a mamá.

no woman no cry

voute atopardescubrirconquistarconquerir

el: Café.

eu: Escorregoume todo polo lacrimal.

el: E agora que facemos?

eu: Bótalle vodka.

el: Brindamos!

eu: Está salgado.

el: Vou ao mellor sitio.

eu: Xa estabas no mellor sitio.

Conto as semanas por espazo. O espazo non existe. E logo onde agocho as palabras que despois ti, a descoñecida, atopas e des-gastas? Desgastar é unha contradicción. Contradicir é tragar as frases cando non s’oen. Desdicir é engulipalas para que non escoites. Menuda sandez a que acaba de contar. Cun conto.

e dixo Jacobo

que non a atopaba

que xa non a vira

que non a buscaba

larelo pum pum

choraba o meniño

mamiñamamai

por que marcha a xente?

xa non lembra máis

Naquel monte sempre quixo vivir Ésile. Era condesa. Non sabemos o que lle pasou. Vía o outro monte. E outro. E Manzaneda. Quería (e querería) cear corza, pero hai cousas que non se pode. Pensouno mellor e marchou ó lameiro co pozo e o regato. A terra aí baixaba e subía e no lameiro sempre había lama. E auga: podía bañarse despois. Empezou a depilarse cando lle quedaban os pelos pegados. To-dos. Agora xa quere vivir na costa aquela de asfalto que cheira a arcolitos e peixe podre (ou fresco, depende). Pero non hai campo de fútbol.

Aínda está a túa pegada

+ baleiro

no peito que cheira a xofre.

+ baleiro

e chantada

onde sempre

onde cómpre.

e non manca de tanto podre que ten

sucia e fondamatoria.

nin mol nin rabo de gaita:

memória.

Faina.

E morno e maino é o vento

-río, canta!-

e a herba quece co sol.

Disque. Mais

asubía

errores. Ben-

vid*s, señores?

á festa que vai afundir no lodo.

O home está ó mando

deica a mañá se relambe

os meus calos.

Fame.

Cando mo preguntaches non pensabas

que sabía facer cancións modernas.

E aínda ás veces os fíos de sangue esvaran contra o val.

Correu cara os carballos e rubiu

por as polas e ardiu por hidróxeno

líquido por hidróxeno líquido

dos seus ollos que saía dos seus

ollos e da súa boca azul.

Ela deixábase bicar. Era unha desas.